نشست سهجانبه دریاسالار برد کوپر، فرمانده سنتکام، ایال ضمیر، رئیس ستاد ارتش اسرائیل، و رومن گافمن، رئیس موساد، مهمترین دیدار این روزهای منطقه بود؛ نشستی که باید آن را هماهنگی نهایی برای جنگ خواند، نه نشستی برای راضیکردن یک طرف مردد. نکته تعیینکننده همینجاست: این جلسه به درخواست خود ضمیر برگزار شد. ارتشی که نمیخواهد بجنگد، چنین نشستی نمیخواهد؛ ارتشی چنین نشستی میخواهد که برای جنگ آمده و حالا دارد جزئیات نهایی را با شریکش میبندد: یکپارچهسازی اطلاعات، هماهنگی عملیات و بازبینی بانک اهداف مشترک.
گافمن پیش از این نشست به آمریکا رفته و پیام نتانیاهو را رسانده بود: اسرائیل حمله مشترک به جمهوری اسلامی را میخواهد، هرچه زودتر، بهتر. از نگاه تلآویو، گزینه نظامی یک اقدام دفاعی مشروط به حمله رژیم نیست؛ اقدامی اجباری و تهاجمی است که باید اجرا شود، پیش از آنکه رژیم فرصت بازسازی پیدا کند. با اعلام این موضع، توپ در زمین آمریکاییهاست تا تصمیمشان را سریعتر بگیرند؛ اما واقعیت این است که تصمیم گرفته شده است. دیگر کسی از صلح و توافق حرف نمیزند؛ گزینهای که روی میز مانده فقط جنگ است و زمانبندیاش.
نشانههای میدانی همین را میگویند. رزمایش نیروی هوایی اسرائیل در یونان، با تمرین سوختگیری هوایی و شبیهسازی مسافت، دقیقاً همان تمرین نهاییای است که پیش از جنگهای اول و دوم هم انجام شد؛ سوخترسان برای جنگ با حزبالله لازم نیست، برای مسیر طولانی تا جمهوری اسلامی لازم است. پیوستن نفتالی بنت به نتانیاهو در همین مقطع هم پیام داخلی روشنی دارد: اجماع بر سر جنگ سوم در حال شکلگیری است، حتی میان رقبای سیاسی. همزمان جنگندههای آمریکا بر فراز جنوب، از بندر لنگه تا قشم، آزادانه گشت میزنند و رژیم هیچ واکنشی نمیتواند نشان بدهد؛ چون شبکه رادار و پدافندش از بین رفته است. جمهوری اسلامی امروز دیگر توان ۹ یا ۱۰ ماه پیش را ندارد.
حاشیهها را باید کنار گذاشت. خبر رفتوآمد یک ناو هواپیمابر، حتی اگر درست باشد، محاسبه را عوض نمیکند: یک ناو برای این جنگ کافی بود، دو ناو بسیار بیشتر از کافی است و در حال حاضر سه ناو در منطقه است. اراده ترامپ با جابهجایی یک گروه ضربت تغییر نمیکند. از آن سو، سخنان مقامهای آمریکایی درباره حملات رژیم به زیرساختهای غیرنظامی آمریکا و تشدید تحریمها از سوی بسنت، قطعات همان پازل فشار و زمینهسازی است.
جمعبندی روشن است: سه مردی که در آن نشست کنار هم نشستند، فرمانده سنتکام، رئیس ستاد ارتش اسرائیل و رئیس موساد، برای جنگ آمدهاند و هیچکدامشان هم نمیتواند جلوی آن را بگیرد. پرسش دیگر «اگر» نیست؛ پرسش فقط «کی» است.
