سه جلسه جنگ در یک هفته میان آدمیرال کوپر، فرمانده سنتکام، و ژنرال ضمیر، رئیس ستاد ارتش اسرائیل، در نوع خود کمسابقه است. این دیدارها از حالت تشریفاتی و جلسات معمول گذشته است؛ موضوعشان تهدید موشکی و پهپادی، هماهنگسازی نیروی هوایی، دریایی و زمینی و ارزیابی اطلاعاتی برای ورود به جنگ است. در جنگهای مدرن، هماهنگی میان متحدان پیش از عملیات گسترده، حیاتیترین بخش کار است و تجربه نشان داده است هرگاه این هماهنگیها به اوج میرسد، حمله انجام میشود. مسئله دیگر «اگر» نیست؛ «کی» است.
در سوی دیگر، رژیم روی نردبان بحران بالا میرود. اول کویت، بعد بحرین، و امروز کشتی اماراتی آدنوک با یازده زخمی و یک مفقود. هدف روشن است: زدن به بزرگترین صادرکنندگان نفت و بالا بردن هزینه برای همسایگان. گام بعدی، به احتمال زیاد، عربستان و کشتیهای عربستانی است و گسترش جنگ از نظر من حتمی است؛ این روند کاهشی در کار نیست.
اما این هیاهو را نباید با قدرت اشتباه گرفت. توان رزمی جمهوری اسلامی به حداقل رسیده است: ذخایر واقعی موشکی و پهپادیاش به زیر هزار فروند سقوط کرده و ظرفیت بازسازی ندارد، نیروی دریاییاش با ۱۵۹ شناور و همه زیردریاییهایش از بین رفته، پدافند و رادار ندارد و حملات اخیرش به کویت با کمترین میزان شلیک انجام شد، چون مهمات ندارد. خود اژهای هم اعتراف کرده است که جنگ در راه است و ترامپ قصد حمله دوباره دارد.
واشینگتن نیز منتظر است. رژیم پس از انتخابات میاندورهای آمریکا دچار خطای محاسباتی شده و تصور میکند دست ترامپ بسته است؛ در حالی که ترامپ منتظر خطای بزرگتر تهران است و پاسخ آمریکا، حتی در قالب یک حمله محدود، قطعی است. و یک نکته را نباید فراموش کرد: اگر امروز جمهوری اسلامی بمب اتم ندارد، مدیون اسرائیل هستیم؛ اقدامهای اسرائیل بود که رژیم را از رسیدن به دهها بمب بازداشت.
پایان این مسیر روشن است. وقتی توان نظامی رژیم فرسوده، متحدی برایش نمانده و هماهنگی آمریکا و اسرائیل کامل شده است، نوبت مردم میرسد. قیام مردم شروع خواهد شد؛ دور نیست.
