ماجرا روشن است: جمهوری اسلامی از حملات محدود و با فاصله عبور کرده و در یک شب به دو کشور حمله کرده است؛ این یعنی جنگ دارد گسترش پیدا میکند و پاسخ آمریکا قطعی و نزدیک است. سکوت ترامپ را نباید اشتباه گرفت؛ سفر او هیچ چیزی را متوقف نمیکند. او با هواپیمای روز قیامت فرماندهی جنگ را در دست دارد و فرماندهی مرکزی آمریکا اختیار پاسخ را دارد. ناو هواپیمابر «تئودور روزولت» در راه است و قشم، اهواز و بوشهر هدف خواهند بود.
رژیم دچار خطای محاسباتی شده است. با حمله به کویت و بحرین، دست چین و روسیه را هم بسته است، چون این دو کشور شریک اقتصادی همان دولتهایی هستند که هدف قرار گرفتهاند. از سوی دیگر، رژیم ورشکسته است؛ بودجهاش هر ماه کوچکتر میشود و چاپ پول بیش از یکی دو ماه دوام ندارد. به همین دلیل مجبور است وارد جنگ شود تا ناتوانی مدیریتیاش را به نبردی ایدئولوژیک با آمریکا تبدیل کند؛ اگر حمله نکند، از درون فرو میپاشد.
اما ضربههای آمریکا بهتنهایی کار را تمام نمیکند. آمریکا میتواند توان رژیم را تا سطح توان مردم پایین بیاورد؛ آنوقت قیام مردم رژیم را سرنگون میکند. مردم بیرون میآیند؛ شاید یک هفته دیگر، شاید دو هفته دیگر. رنج جنگ واقعی است، اما پس از چهلوهفت سال عذاب، همین راه مردم را آزاد میکند.
