حمله پهپادی جمهوری اسلامی به بحرین را نباید با خسارتش سنجید. اهمیت این اقدام، فراتر از نتیجه عملیاتی آن است؛ حتی اگر تمامی پهپادها در همان لحظه نخست سرنگون شده باشند. معنای راهبردی ماجرا اینجاست: رژیمی که پایگاه راداری آمریکا در بحرین را هدف میگیرد، در عمل صحنه تقابل را از خلیج فارس و تنگه هرمز به داخل خاک خود منتقل میکند و به واشنگتن و متحدانش مشروعیت و بهانه پاسخ در عمق سرزمینش را میدهد. فرماندهان رژیم از عقبراندن آمریکا از خلیج فارس تا قطب جنوب سخن میگویند؛ اما واقعیت میدان، وارونه این رجزخوانیهاست. این، پیروزی در حماقت است: دستاوردی که تنها نتیجهاش نزدیکتر شدن آتش جنگ به خانه است.
در همین چارچوب باید گزارشهای مربوط به طرح بمب کثیف و حمله شیمیایی را خواند. واشنگتن در پی یک ضربه محدود و مقطعی نیست؛ هدف نهایی، حذف کامل رژیم است. انتشار چنین گزارشهایی بخشی از آمادهسازی روانی افکار عمومی آمریکا و زمینهچینی سیاسی برای تصمیمی بزرگ است؛ الگویی آشنا از تجربه عراق: نخست ادعای امنیتی در فضای عمومی تثبیت میشود، سپس تصمیم سیاسی گرفته میشود و در پایان، عملیات نظامی از راه میرسد.
تهدیدهای قالیباف علیه زیرساختهای آب و برق کشورهای منطقه نیز همین مسیر را تشدید میکند. وقتی مقام ارشد رژیم مرز میان هدف نظامی و غیرنظامی را محو میکند، میلیونها غیرنظامی را وارد معادله جنگ میسازد و نباید انتظار داشته باشد پایتختهای منطقه در برابر چنین تهدیدی سکوت کنند یا به تهران رحم آورند.
و سرانجام، انفجارهایی که همزمان با این تحلیل در جزیره قشم رخ داد، خود گویای همهچیز بود: صحنه نبرد دیگر در آستانه مرزهای ایران نیست؛ به داخل خاک آن رسیده است.
