Center for Peace and War Studies مرکز مطالعات صلح و جنگ

ایران و خاورمیانه

غریب‌آبادی: منتظر حمله اول آمریکا نمی‌مانیم

مرتضی اسماعیل‌پور

متن کامل

کاظم غریب‌آبادی، معاون حقوقی و بین‌الملل وزیر خارجه جمهوری اسلامی، روز یکشنبه در گفت‌وگو با تلویزیون رژیم گفت تهران «منتظر نخواهد ماند که آمریکا اول حمله کند» و این احتمال را مطرح کرد که واشنگتن «با سوءاستفاده از دیپلماسی در پی خریدن زمان است تا زمینه حمله‌ای دیگر را آماده کند».

غریب‌آبادی گفت رژیم برای سه سناریو آماده است: دیپلماسی، محاصره اقتصادی یا اقدام نظامی. او همچنین گفت سپاه در حال ساخت موشک‌هایی با «بردهای تازه» است و تا زمانی که شروط تهران برآورده نشود و جنگ به‌طور دائمی پایان نیابد، بازرسان هسته‌ای اجازه ورود نخواهند یافت. محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس رژیم، نیز به الجزیره گفت تنگه هرمز «هرگز» به وضعیت پیشین خود بازنخواهد گشت.

این تهدیدها در روزی مطرح شد که به گفته یک مقام آمریکایی در گفت‌وگو با الجزیره، ناو هواپیمابر تئودور روزولت وارد حوزه فرماندهی مرکزی آمریکا شد؛ سومین گروه ضربت ناو هواپیمابر آمریکا در منطقه که قرار است جای یکی از دو گروه حاضر را بگیرد.

پیشینه موضع آمریکا روشن است: دونالد ترامپ پنجشنبه گذشته گفت «ما به معامله با جمهوری اسلامی نیازی نداریم؛ پولشان را گرفته‌ایم و تنگه‌شان را هم گرفته‌ایم» و محاصره دریایی بنادر رژیم همچنان برقرار است. رئیس‌جمهور آمریکا امروز در مانیل نیز هشدار داد هر حمله‌ای به واشنگتن با بهایی پاسخ داده می‌شود که هیچ کشوری پیش از این نپرداخته است.

توضیح: کاظم غریب‌آبادی معاون حقوقی و بین‌الملل وزیر خارجه جمهوری اسلامی و پیش‌تر سفیر رژیم نزد آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در وین بوده است. حرف‌های او را مقام‌های رژیم معمولاً برای ترساندن طرف مقابل و مصرف داخلی به کار می‌برند و به‌خودی‌خود به معنای تصمیم قطعی برای حمله نیست.

تحلیل: تهدید به «ضربه اول» از سوی رژیمی مطرح می‌شود که پهپادهایش سه بار پیاپی بر فراز بحرین رهگیری شده‌اند و روایت‌هایش درباره هرمز یکی پس از دیگری راستی‌آزمایی نمی‌شوند. تهرانی که زیر محاصره دریایی است و سه گروه ضربت ناو هواپیمابر آمریکا را برابر خود می‌بیند، از موضع قدرت حرف نمی‌زند؛ از ترس حرف می‌زند — ترس از این‌که مکث دیپلماتیک واشنگتن، آماده‌سازی حمله بعدی باشد. همین ترس، دقیق‌ترین نشانه اثرگذاری فشار است: رژیم زمان را به زیان خود می‌بیند و با تهدید پیش‌دستی می‌کوشد واشنگتن را از گام بعدی بازدارد، در حالی که تصمیم حمله یا عدم حمله همچنان در واشنگتن گرفته می‌شود، نه در تهران.

منبع: الجزیره و گلف‌نیوز