Center for Peace and War Studies مرکز مطالعات صلح و جنگ

اقتصاد، انرژی و فناوری دفاعی

رقابت، درمان کمبود موشک آمریکاست

مرتضی اسماعیل‌پور
MEDITERANEAN SEA (Mar. 19, 2011) Arleigh Burke-class guided-missile destroyer USS Stout (DDG 55) launches a Tomahawk missile in support of Operation Odyssey Dawn on March 19, 2011. This was one of approximately 110 cruise missiles fired from U.S. and British ships and submarines that targeted about 20 radar and anti-aircraft sites along Libya’s Mediterranean coast. Joint Task Force Odyssey Dawn is the U.S. Africa Command task force established to provide operational and tactical command and control of U.S. military forces supporting the international response to the unrest in Libya and enforcement of United Nations Security Council Resolution (UNSCR) 1973. UNSCR 1973 authorizes “all necessary measures” to protect civilians in Libya under threat of attack by Qadhafi regime forces. JTF Odyssey Dawn is commanded by U.S. Navy Admiral Samuel J. Locklear, III. (U.S. Navy photo by Fire Controlman 2nd Class Nathan Pappas/Released)

متن کامل

ارتش ایالات متحده موشک‌ها را بسیار سریع‌تر از توان تولیدشان مصرف می‌کند، اما مشکل، مصرف نیست؛ تولید است.

تولید ناکافی موشک بیش از یک دهه است مسئله است و عملیات اخیر علیه جمهوری اسلامی عمق این کمبود دیرینه را آشکار کرده است. ذخایر آمریکا از انتقال به اوکراین نیز کاهش یافته است. بنا بر گزارش‌ها، از بهار، کمبود مهمات پنتاگون را واداشته منابع را از اروپا و آسیا به خاورمیانه منتقل کند تا شکاف پر شود؛ و این موضوع میان متحدان درباره تضعیف احتمالی موضع در برابر روسیه و چین در آن مناطق نگرانی ساخته است.

تمایل به استفاده از سلاح در صورت لزوم، در مرکز توان آمریکا برای بازداشتن دشمنان و متجاوزان است، اما ظرفیت بازسازی ذخیره در جریان درگیری نیز چنین است. پنتاگون روشن می‌فهمد در بخش دوم بهبود لازم است. در تابستان، استیو فاینبرگ، معاون وزیر جنگ، از رهبران صنعت خواست «به‌طور چشمگیر سریع‌تر» حرکت کنند و برای «برنامه‌های تحویل تهاجمی‌تر» برای توانمندی‌های حیاتی فشار بیاورند. چند قرارداد چندمیلیارددلاری به آری‌تی‌ایکس و لاکهید مارتین، تأمین‌کنندگان اصلی موشک کشور، داده شد.

پول کمک می‌کند، اما بودجه بیشتر به‌تنهایی بیماری تولید موشک آمریکا را درمان نمی‌کند. زمان تحویل موشک‌های اولویت‌دار (از سلاح‌های حمله زمینی مانند موشک‌های کروز تاماهاوک و جاسم تا رهگیرهای دفاع هوایی و موشکی مانند پاتریوت و تاد) دو تا چهار سال است. این به هیچ‌وجه کافی نیست. راه‌حل، رقابت بیشتر میان تأمین‌کنندگان است.

در حال حاضر، پنتاگون به گلوگاه‌های تولیدی متکی است که با انتخاب‌های تدارکاتی خودش ساخته شده‌اند. تولیدکنندگان قدیمی موشک عملاً انحصارهای مورد تأیید دولت بر طرح‌هایی چنددهه‌ای دارند که پژوهش و توسعه‌شان را مالیات‌دهندگان تأمین کرده‌اند. پس وقتی پنتاگون تاماهاوک یا تاد بیشتر می‌خواهد، فقط یک شرکت هست که می‌تواند تأمین کند، با هر زمان تحویلی که باید تحمل شود.

برای الگوی بهتر، رهبران نظامی باید به برنامه فوق‌العاده موفق پرتاب فضایی امنیت ملی نگاه کنند که انحصار «اتحاد پرتاب متحد» را شکست و پرتاب‌های ارزان‌تر و پرتعدادتری برای آمریکا به ارمغان آورد. در سال ۲۰۱۴، حمل‌ونقل فضایی با همان مشکل ساختاری روبه‌رو بود که تولید موشک امروز دارد. اتحاد پرتاب متحد (سرمایه‌گذاری مشترک بوئینگ و لاکهید مارتین) همه پرتاب‌های فضایی نظامی آمریکا را کنترل می‌کرد. آمریکا آن سال ۲۳ موشک به مدار فرستاد، کمتر از روسیه، و هر پرتاب تا ۴۳۵ میلیون دلار هزینه داشت. در همین حال، این اتحاد به موتورهای موشکی ساخت روسیه متکی بود؛ وابستگی خطرناک زنجیره تأمین اگر چنین چیزی باشد.

بعد اسپیس‌ایکس از دولت شکایت کرد تا فرصت رقابت بگیرد و نیروی هوایی موافقت کرد بازار را باز کند. اکنون، زیر برنامه پرتاب فضایی امنیت ملی، اگر شرکتی بتواند جرم معینی را به مدار پرتاب کند، می‌تواند به‌عنوان تأمین‌کننده پرتاب تأییدشده واجد شرایط شود. این فرایند به اسپیس‌ایکس اجازه رقابت داد و بقیه‌اش تاریخ است. بازار پرتاب فضایی شکوفا شد؛ شرکت سوم، بلو اوریجین، اکنون در حال تأیید است. هزینه‌های پرتاب به حدود یک‌هشتم سطح پیشین افت کرد و امروز آمریکا سالانه بیشتر از مجموع بقیه جهان موشک به مدار می‌فرستد.

اجرای نسخه‌ای از این برنامه برای موشک‌ها می‌تواند چنین باشد: نخست، الزامات عملکردی روشن تعریف شود. تأیید برای موشک ضربت عمیق مانند تاماهاوک می‌تواند شامل توان حمل محموله استاندارد تا فاصله مشخص باشد. اما مهم این است که الزامات نباید رویکرد ساخت یا قطعات مشخص موشک را دیکته کنند. این‌طور، هر شرکتی که موشکی بسازد که الزامات را برآورده کند، می‌تواند آن را به ارتش بفروشد.

دوم، تقویم تدارکات موشک کوتاه شود و سفارش‌های تولید تضمین گردد. سفارش‌های چندساله پنج سال یا بیشتر هرچه رایج‌تر می‌شوند. رقابت‌های پرتکرارتر هر یک تا دو سال، از آنکه شرکت‌های فعلی صرفاً به دلیل فعلی‌بودن قراردادهای تمدید را تضمین کنند جلوگیری می‌کند و سیگنال تقاضای روشنی می‌فرستد تا ورودی‌های تازه به سرمایه‌گذاری‌های سنگین ترغیب شوند. پیام بی‌ابهام خواهد بود: اگر بتوانی به‌عنوان تأمین‌کننده تأییدشده واجد شرایط شوی، می‌توانی برای قراردادهایی با بودجه واقعی رقابت کنی.

به اعتبار پنتاگون، تلاش‌های تازه‌ای برای رقابت بیشتر در قراردادهای موشکی آغاز شده است. برنامه «رهگیر کم‌هزینه» هدف دارد جایگزینی ارزان‌تر و ساخت‌پذیرتر برای PAC-3 پاتریوت بسازد. ارتش در ماه سپتامبر پنج شرکت، از جمله سه ورودی تازه، را برای ساخت نمونه‌های اولیه موشک دوربرد برگزید. اما این تلاش‌ها هنوز بسیار کم و پراکنده‌اند. جلسه‌ای در کمیته نیروهای مسلح سنا امسال خاطرنشان کرد که ۹۷ درصد بودجه موشکی هنوز به مهمات قدیمی می‌رسد.

هم شرکت‌های تازه و هم قدیمی در هزینه و تولید نوآوری می‌کنند، اما امروز فقط شمار کمی از تولیدکنندگان قدیمی می‌توانند برای قراردادهای بزرگ رقابت کنند. رویکرد رقابتی‌تر می‌تواند نوآوری را آزاد کند. الگویی برای آنچه جواب می‌دهد وجود دارد؛ پنتاگون فقط باید از آن استفاده کند.

توضیح: این مطلب از بخش تفسیر بسته خبری است و دیدگاه نویسندگان آن (شیام سانکار و مدلین هارت) را بازتاب می‌دهد. زمان تحویل دو تا چهار ساله موشک‌های کلیدی و سهم ۹۷ درصدی سازندگان قدیمی از بودجه موشکی، دو عددی است که بحث اصلاحات تدارکاتی پنتاگون بر آن‌ها می‌چرخد.

تحلیل: این یادداشت انگشت روی همان زخمی می‌گذارد که جنگ با جمهوری اسلامی باز کرده است: آمریکا در شلیک‌کردن مشکلی ندارد، در ساختن دارد. تجربه پرتاب فضایی نشان می‌دهد انحصار دولتی وقتی می‌شکند که استاندارد عملکردی جای نقشه ساخت را بگیرد. برای جبهه هرمز، نتیجه عملی روشن است: هر رقیب تازه‌ای که وارد خط تاماهاوک و رهگیر شود، محاصره و پدافند را از قید ظرفیت چند کارخانه قدیمی آزاد می‌کند و فشار بلندمدت بر رژیم را ارزان‌تر و پایدارتر می‌سازد.

منبع: واشینگتن پست

منبع: واشینگتن پست