آبدانان امشب نشان داد که قیام ملی دیگر یک شعار نیست؛ واقعیتی است که در خیابان اتفاق میافتد. مردمی که دهها بار صدای گلوله را شنیدهاند، باز هم بیرون آمدند و فریاد زدند «جاوید شاه» و «پهلوی برمیگرده» و بنرهای خامنهای را پایین کشیدند.
این همان ضلع سوم مثلث سرنگونی است: حمله خارجی و محاصره صددرصدی، رژیم را به زانو درمیآورد، اما فقط قیام ملی است که کارش را تمام میکند. برای همین میگویم هر کس میگوید «منتظر فراخوان شاهزاده میمانیم و بیرون نمیآییم»، یا مأمور اطلاعات است یا مزدور رژیم؛ شاهزاده رضا پهلوی هزار بار گفته است فراخوان وقتی است که مردم در خیابان باشند.
و آن طرف، عراقچی و قالیباف به غلطکردن افتادهاند و از ترس التماس میکنند، چون خودشان فهمیدهاند سناریوی عراقیسازی جمهوری اسلامی کلید خورده است؛ همانطور که به صدام گفتند سلاح کشتار جمعی داری و نابودش کردند، بهانه حمله در حال ساختهشدن است و انکارهای رژیم هیچکس را نجات نخواهد داد.
بازداشت دستکم شش نفر از معترضان، از جمله یک نوجوان پانزدهساله، در روزهای بعد هم چیزی را عوض نکرد؛ فقط نشان داد رژیم از همان خیابانی میترسد که خودش میداند دیگر خاموش نمیشود. شهری کوچک در ایلام کاری کرد که تهران با همه دستگاه سرکوبش نتوانست جلویش را بگیرد: ثابت کرد جرقه، هر جا میتواند زده شود.
