دولت ترامپ آشکارا به استفاده از کشتیسازیهای خارجی برای کمک به رشد نیروی دریایی آمریکا علاقهمند است. با توجه به وضعیت پایگاه صنعتی کشتیسازی ما و فوریت گسترش ناوگان، درک دلیل آن دشوار نیست. متحدان ما ظرفیت، تخصص و روشهای تولیدی دارند که ارزش مطالعه دارد.
اما من هنوز تردید دارم که ساخت ناوهای جنگی آمریکا در خارج پاسخ درستی باشد. نگرانی من فراتر از تأثیر احتمالی بر کشتیسازیها و کارگران آمریکایی است. فقط متقاعد نشدهام که نیروی دریایی آماده مدیریت موفق این ترتیبات باشد.
برای سالها، نیروی دریایی برای اینکه مشتری ثابتی باشد تلاش کرده است. الزامات تغییر میکند، طرحها همیشه وقتی ساخت آغاز میشود بالغ نیستند و تصمیمها خیلی طول میکشند. این مشکلات به سرریزهای هزینه و تأخیرهای برنامه کمک کردهاند که اکنون برای توجیه نگاه به خارج استفاده میشوند.
اگر نیروی دریایی در مدیریت ساخت کشتی در ویرجینیا، میسیسیپی، مین یا ویسکانسین مشکل دارد، چرا باید در کره جنوبی یا ژاپن نتایج بهتری انتظار داشته باشیم؟
کشتیسازیهای خارجی ممکن است کاراییهایی ارائه دهند که ارزش پذیرش دارد، اما تغییر محل ساخت یک کشتی نحوه خرید آن توسط نیروی دریایی را اصلاح نمیکند.
دولت اکنون نیاتش را روشن کرده است. یادداشت اوت کاخ سفید نسخهای از الگوی فنلاند را برای کلاسهای منتخب کشتی مجاز میکند که ساخت اولیه در خارج را اجازه میدهد، در حالی که شرکای خارجی را ملزم میکند ظرفیت کشتیسازی آمریکایی ایجاد یا تملک کنند و تولید بعدی را به ایالات متحده منتقل کنند.
این تعهدی مهم است. اما زبان سیاست بهتنهایی کنگره را متقاعد نخواهد کرد. شرکتهای خارجی که امیدوار به شرکت هستند نیاز دارند نشان دهند چگونه قصد دارند آن را محقق کنند.
و با هانگ کائو، وزیر موقت نیروی دریایی، که قرار است در ۱۷ نوامبر در برابر کمیته نیروهای مسلح سنا ظاهر شود، اکنون زمان مطرحکردن آن استدلال است.
الگوی فنلاند به یک آدرس آمریکایی نیاز دارد
رویکرد کاخ سفید از همکاری یخشکن گارد ساحلی با فنلاند الهام میگیرد، جایی که تخصص خارجی و تولید اولیه برای شتابدادن به تحویلها در عین گسترش ظرفیت صنعتی آمریکا در نظر گرفته شده است.
یادداشت دولت فراتر از صرفاً تشویق سرمایهگذاری میرود. شرکای خارجی شرکتکننده را ملزم میکند سهم کنترلی در یک کشتیسازی آمریکایی ایجاد یا تملک کنند، کارگران آمریکایی را آموزش دهند، فناوری کشتیسازی را مجوز دهند، زنجیرههای تأمین داخلی توسعه دهند و کشتیهای بعدی را پس از دو فروند نخست در ایالات متحده بسازند.
آنها شرایط معناداری هستند. پرسش این است که چگونه اجرا و اعمال خواهند شد.
کدام کارخانههای آمریکایی سود خواهند برد؟ چقدر سرمایه واقعاً متعهد شده است؟ چه شغلها و فرصتهای تأمینکننده ایجاد خواهد شد؟ تأسیسات چه زمانی آماده خواهند شد؟ و اگر یک شریک خارجی نتواند تحویل دهد چه اتفاقی میافتد؟
کنگره باید آن پاسخها را داشته باشد پیش از آنکه از آن خواسته شود از ساخت در خارج حمایت کند.
هانوها نمونه مفیدی ارائه میدهد
هانوها کره جنوبی شایسته اعتبار است برای برداشتن گامهای معنادار در این جهت.
خرید کشتیسازی فیلی در سال ۲۰۲۴ توسط آن، حضوری صنعتی آمریکایی ایجاد کرد. هانوها متعاقباً طرحهایی برای سرمایهگذاری ۵ میلیارد دلار در گسترش و نوسازی این تأسیسات اعلام کرد، از جمله زیرساخت جدید، توانمندیهای تولید پیشرفته و توسعه نیروی کار.
اخیراً، هانوها اعلام کرد زیرمجموعه دفاعی آمریکاییاش کنترل عملیات فیلادلفیا را بر عهده خواهد گرفت — و این کارخانه را برای کار تجاری و نیروی دریایی آماده میکند.
آن تغییر سازمانی مهم است. پیشنهاد میکند هانوها در حال عمل به تعهدش برای ایجاد یک کسبوکار کشتیسازی دفاعی آمریکایی است. بخش بزرگی از سرمایهگذاری وعدهدادهشده هنوز نیاز به تحویل دارد، اما جهت دلگرمکننده است.
هانوها همچنین در پی آستال یواسای است، که عملیاتش در موبایل، آلاباما، از برنامههای مهم پایگاه صنعتی نیروی دریایی، گارد ساحلی و زیردریایی پشتیبانی میکند.
آن تملک پیشنهادی از زمان اعلام اولیه جالبتر شده است. مذاکرات هانوها پیش رفته است، اما شرکت سرمایهگذاری آمریکایی وایلدکت اینفراستراکچر پیشنهاد رقیبی با ارزشگذاری نشانی بالاتر ارائه کرده است. هیچ معاملهای کامل نشده است.
این رقابت پرسشهای مشروعی درباره مالکیت، امنیت ملی و آینده یک کشتیساز مهم آمریکایی مطرح میکند. اما همچنین نشان میدهد که ظرفیت کشتیسازی آمریکایی تثبیتشده در حال جذب علاقه جدی سرمایهگذاری است.
هانوها مجوز رایگان کسب نکرده است. هر تملکی شایسته بررسی دقیق است. اما این شرکت چیزی ارائه میدهد که دیگر کشتیسازان خارجی باید انتظار رود ارائه دهند — راهبردی ملموس برای گسترش حضور صنعتی آمریکاییاش.
به کشتیسازان آمریکایی اعتبار بدهید
چیز دیگری هست که کشتیسازان خارجی میتوانند انجام دهند که هیچ هزینهای برایشان نخواهد داشت — بهطور علنی ارزش کشتیسازان آمریکایی را اذعان کنند.
بخش زیادی از بحث فعلی به تمرینی برای پایینآوردن صنعت داخلی تبدیل شده است. مقایسهها با کارخانههای خارجی اغلب پیشنهاد میکند که شرکتها و کارگران آمریکایی به سادگی نمیتوانند رقابت کنند.
این روایتی ناقص از چگونگی رسیدن ما به اینجاست.
کشتیسازان آمریکایی تا حد زیادی ناوگانی را ساختهاند که مشتریشان از آنها خواسته بسازند، بر اساس الزامات، پروفایلهای تأمین مالی و برنامههای تولیدی که آن مشتری تعیین کرد.
نیروی دریایی تصمیم میگیرد چه کشتیهایی میخواهد، چند فروند خواهد خرید و چه زمانی خواهد خرید. صنعت دههها را صرف واکنش به تقاضای ناسازگار، اولویتهای در حال تغییر و بودجههای غیرقابل پیشبینی کرده است.
این کشتیسازان را از مسئولیت عملکرد ضعیف مبرا نمیکند. مشکلات واقعی در کارخانههای آمریکایی وجود دارد که صنعت نیاز دارد آنها را بپذیرد و اصلاح کند. اما تصمیمهای دولت نقش قابل توجهی در ایجاد چالشهای امروز ایفا کردهاند.
و در نظر بگیرید کشتیسازان آمریکایی همچنان چه چیزی تولید میکنند: ناوهای هواپیمابر و زیردریاییهای هستهای، رزمناوهای سطحی پیچیده، کشتیهای آبیخاکی و برخی از پرمطالبترین کارهای تعمیر و نگهداری و نوسازی در جهان.
این توانمندی صنعتی فوقالعادهای است.
شرکتهای خارجی که امیدوار به ورود به این بازار هستند، با اذعان علنی به آن دستاوردها و توضیح اینکه تخصصشان چگونه میتواند توانمندیهای آمریکایی را تکمیل کند، به خودشان لطف خواهند کرد.
رهبران نیروی دریایی و دولت باید همان نکته را مطرح کنند. ما با کماهمیت جلوهدادن مداوم افراد و شرکتهایی که کار را انجام میدهند، اعتماد به کشتیسازی آمریکایی را بازسازی نخواهیم کرد.
نیروی دریایی نیز کاری برای انجام دارد
نیروی دریایی همچنین به کنگره توضیحی معتبر بدهکار است درباره اینکه چگونه قصد دارد ساخت در خارج را مدیریت کند.
ساخت ناوهای جنگی در خارج پیچیدگیهایی شامل الزامات امنیتی، انتقال فناوری، زنجیرههای تأمین بینالمللی، تضمین کیفیت و مدیریت پیکربندی را معرفی میکند. هر یک مطالبات اضافی بر سامانه تملکی که از هماکنون زیر فشار قابل توجهی است، ایجاد میکند.
کاخ سفید بخشی از این مشکل را با فراخوان برای انضباط طراحی سختگیرانهتر، از جمله تأیید سطح ارشد تغییرات در طرحهای والد مشتقشده از خارج، به رسمیت شناخته است.
این گامی مفید است، اما اجرا بیش از یک دستورالعمل دیگر اهمیت خواهد داشت.
چه کسی بر ساخت نظارت خواهد کرد؟ نیروی دریایی چگونه کنترل پیکربندی را حفظ خواهد کرد؟ وقتی الزامات تغییر میکند یا مشکلات در جریان تولید پدیدار میشود چه اتفاقی میافتد؟ و چگونه اطمینان حاصل خواهد کرد ساخت خارجی چالشهای نگهداشت جدیدی ایجاد نمیکند وقتی کشتیها وارد خدمت میشوند؟
اینها دلایلی برای رد هر پیشنهاد خارجی نیستند. دلایلی هستند برای اصرار بر یک طرح مدیریت جدی پیش از متعهدکردن دلارهای مالیاتدهندگان.
کشتیسازیهای خارجی نمیتوانند مشکلاتی را که از مشتریشان سرچشمه میگیرد حل کنند.
جلسه کائو میتواند لحن را تعیین کند
بزرگترین نگرانی من این است که ساخت ناو جنگی در خارج به مسئلهای تبدیل شود که کل دستور کار کشتیسازی دریایی را گره میزند.
آن احتمال در حال فوریترشدن است.
جلسه تأیید کائو در ۱۷ نوامبر در حالی میرسد که کنگره برای جلسه پس از انتخابات بازمیگردد و با تصمیمهای دشواری درباره هزینه دفاعی و دستور کار سال مالی ۲۰۲۷ روبهروست.
سناتورها فرصتی خواهند داشت تا طرحهای کشتیسازی دولت، پیامدهای آنها برای کارگران آمریکایی و توانایی نیروی دریایی برای مدیریت تولید در خارج را زیر سؤال ببرند.
کائو باید از آن بحث استقبال کند. او فرصتی دارد تا استدلالی قانعکننده برای رشد ناوگان و تقویت کشتیسازی آمریکایی مطرح کند. اما شرکای خارجی نیاز دارند به او کمک کنند آن استدلال را مطرح کند.
تفاوت میان ظاهرشدن کائو در برابر کنگره با اطمینانهای کلی که ساخت در خارج سرانجام به صنعت آمریکا سود خواهد رساند و ظاهرشدن با تعهدات سرمایهگذاری تأمینشده از شرکتهایی که آمادهاند سرمایه خودشان را به خطر بیندازند را تصور کنید.
دومی به سناتورها چیزی ملموس برای ارزیابی میدهد.
بدون آن شواهد، این جلسه به بحثی بر سر فرستادن شغلهای آمریکایی به خارج تبدیل خواهد شد، نه بحثی درباره گسترش ظرفیت دریایی.
این مایه تأسف خواهد بود. کنگره و دولت زمینه مشترک قابل توجهی در رشد ناوگان، بهبود تعمیر و نگهداری، گسترش ظرفیت کشتیسازی، تقویت تأمینکنندگان و اصلاح تملک دارند.
آن اولویتها نباید قربانی نبردی بر سر محل ساخت چند کشتی نخست شوند.
پول — و طرح — را به کنگره نشان دهید
کشتیسازان خارجی باید بلافاصله پیشنهادهای سرمایهگذاری آمریکایی معتبر را در برابر دولت، رهبری نیروی دریایی و کنگره قرار دهند. تأسیسات، تعهدات سرمایه، طرحهای نیروی کار، تأمینکنندگان داخلی و جدولهای زمانی را مشخص کنید. در صورت امکان، پیش از دریافت قراردادهای عمده ناو جنگی آمریکایی سرمایهگذاری را آغاز کنید.
دولت شرایط گسترده را تعیین کرده است. اکنون نیاز دارد نشان دهد آن شرایط چگونه اعمال خواهند شد و نیروی دریایی باید نشان دهد میتواند این شراکتها را بدون تکرار اشتباهات تملک داخلیاش مدیریت کند.
هیچکدام از اینها نگرانیهای مرا درباره ساخت ناو جنگی در خارج از بین نمیبرد. و سرمایهگذاری خارجی نیز بهطور خودکار تغییر محدودیتهای دیرینه درباره محل ساخت ناوهای جنگی آمریکا را توجیه نمیکند.
اما به کنگره مبنای قویتری برای در نظر گرفتن رویکرد دولت بدون قربانیکردن پیشرفت در دستور کار گستردهتر دریایی خواهد داد.
معیار موفقیت نباید به سادگی این باشد که چند ناو جنگی آمریکایی از کارخانههای خارجی بیرون میآید. باید این باشد که آیا ایالات متحده در نهایت بهتر قادر به ساخت، تعمیر و نگهداری و حفظ ناوگان خودش میشود یا نه.
هانوها شروع به نشاندادن آن کرده است که سرمایهگذاری معنادار ممکن است چگونه به نظر برسد. دیگران باید از او پیروی کنند.
کشتیسازان خارجی جایی در آینده دریایی آمریکا میخواهند. آنها نیاز دارند به کنگره نشان دهند برای کسب آن حاضرند چه چیزی در آمریکا بسازند. و نیروی دریایی نیاز دارد ثابت کند میتواند مشتریای باشد که آن سرمایهگذاریها شایسته آن هستند.
توضیح: بر اساس قانون فدرال آمریکا، شناورهای نیروی دریایی اصولاً باید در کشتیسازیهای داخل این کشور ساخته شوند و ساخت آنها در خارج، استثنایی است که به مجوزهای ویژه نیاز دارد. «الگوی فنلاند» به توافق اخیر گارد ساحلی آمریکا برای ساخت یخشکن در فنلاند اشاره دارد؛ الگویی که در آن ساخت اولیه در خارج، با سرمایهگذاری شریک خارجی در ظرفیت کشتیسازی آمریکا و انتقال تولید بعدی به خاک این کشور همراه میشود.
تحلیل: گلوگاه نیروی دریایی آمریکا نه اراده است و نه پول؛ ظرفیت ساخت است. کشتیسازیهای این کشور با آهنگ فعلی نمیتوانند بدنههایی را که راهبرد اقیانوس آرام لازم دارد، بهموقع تحویل دهند و «الگوی فنلاند» پاسخی عملگرایانه به همین حساب ساده است: ساخت اولیه در خارج، مشروط به اینکه شریک خارجی در ظرفیت کشتیسازی آمریکا سرمایهگذاری کند و تولید به خاک آمریکا برگردد؛ نمونه هانوها در فیلادلفیا نشان میدهد این معامله میتواند واقعی باشد. اما هشدار یادداشت را هم باید جدی گرفت: هیچ کشتیسازی خارجیای نمیتواند مشکلی را حل کند که از خود مشتری میآید. اگر نیروی دریایی طرحها را پیدرپی عوض کند و نیازها را شناور نگه دارد، بهترین یارد جهان هم بدنهای بهموقع تحویل نخواهد داد.
