هانگ کائو، سرپرست وزارت نیروی دریایی آمریکا، میگوید ملوانان با مأموریتهای طولانیتر در دریا روبهرو هستند «چون» این نیرو کشتی کافی ندارد.
این سخنان روز سهشنبه در جلسه تأیید صلاحیت او در کمیته نیروهای مسلح سنا مطرح شد. کائو در ماه سپتامبر نامزد این سمت شد، اما هنوز به تأیید سنا نیاز دارد.
او در دورهای سرپرستی این نیرو را بر عهده گرفته که نگرانی خانوادههای نظامی و گزارشهای رسانهای درباره افت کیفیت زندگی و مشکلات سلامت روان ملوانان کشتیهای اعزامی به پشتیبانی جنگ با جمهوری اسلامی بالا گرفته است. سناتورها از کائو درباره مأموریتهایی پرسیدند که بهجای هدف هفتماهه نیروی دریایی، به میانگین نزدیک به یک سال در دریا رسیدهاند.
کائو گفت: «دلیل اینکه مجبور به این مأموریتهای طولانی شدیم، واقعاً این است که امروز فقط ۲۸۶ کشتی داریم. امروز فقط ۲۸۶ کشتی در نیروی رزمی هست. ما به ۳۵۵ کشتی نیاز داریم و هرچه سریعتر بتوانیم این کشتیها را بیرون بفرستیم، بهتر تلاش میکنیم تا ملوانان مدت طولانی دور از خانواده در مأموریت نمانند. این موضوع برای کشتیهای ما مشکلات نگهداری زیادی هم ایجاد میکند.»
این جلسه یک هفته پس از آن برگزار شد که بنا بر گزارشها، کائو به خانوادههای گروه ضربت ناو هواپیمابر «جورج اچ. دبلیو. بوش» گفته بود ملوانانشان پیش از تعطیلات به خانه نمیآیند و مأموریت ممکن است تا یک سال طول بکشد. یک مقام ارشد نیروی دریایی به دلیل امنیت عملیاتی نتوانست تمدید مأموریت را تأیید کند.
یک مورخ دریایی میگوید مشکل نداشتن کشتی کافی برای پاسخ به تقاضا دهههاست در حال انباشتهشدن است. استیون ویلز، افسر پیشین نیروی دریایی و کارشناس مرکز راهبرد دریایی، به گزارشی در سال ۱۹۹۳ اشاره کرد که میگفت نیروی دریایی برای حفظ حضور دائمی ناو هواپیمابر در اروپا، خاورمیانه و غرب اقیانوس آرام به ۱۵ ناو هواپیمابر نیاز دارد. اما شمار ناوها از دهه ۱۹۹۰ حدود ۱۱ فروند مانده و امروز چند فروند از آنها در تعمیرات اساسی بلندمدتاند. ویلز میگوید مشکلات روی هم انباشته میشود: دورههای نگهداری برنامهریزیشده که به دلیل مأموریتهای طولانی از دست میروند، بعداً به دورههای نگهداری طولانیتر و گرانتر تبدیل میشوند.
کائو همچنین به کنگره گفت این نیرو در تلاش است بهکارگیری شناورهای سطحی بدون سرنشین را «شتاب دهد» تا ۱۷ ناوشکن پشتیبان محاصره دریایی در تنگه هرمز را «آزاد کند» و «فشار بر ناوگان را کاهش دهد». او در ماه اکتبر گفته بود گروه ضربت ناو هواپیمابر «تئودور روزولت» نخستین گروه ضربتی است که با یک شناور سطحی بدون سرنشین اعزام شده است.
نیروی دریایی در ماه سپتامبر طرح خرید ۳۰ شناور سطحی بدون سرنشین متوسط را اعلام کرد؛ شناورهایی که میتوانند حسگر یا موشک حمل کنند یا سکوی جنگ الکترونیک و پشتیبانی باشند. اما ویلز میگوید این نیرو هنوز در حال فهمیدن مفهوم بهکارگیری این کشتیهاست: برخی میگویند کشتیهای پهپادی باید اسکورت کشتیهای بزرگتر سرنشیندار باشند و برخی دیگر از «ناوگانهای شبح» سخن میگویند که خودکار در اعماق آبهای دشمن عمل کنند؛ پرسشهایی مانند چگونگی جلوگیری از هک یا تصرف آنها نیز باز مانده است. او گفت: «فکر میکنم در حال پیشرفتیم و انقلاب بدون سرنشین قطعاً در جریان است، اما هنوز به آنجا نرسیدهایم.»
توضیح: نیروی رزمی، شمار کشتیهای جنگی آماده عملیات نیروی دریایی است. فاصله میان ۲۸۶ کشتی موجود و هدف ۳۵۵ کشتی، در کنار سه گروه ضربت ناو هواپیمابر در خاورمیانه و محاصره دریایی جمهوری اسلامی، علت مستقیم مأموریتهایی است که بهجای هفت ماه به نزدیکی یک سال رسیدهاند.
تحلیل: عدد ۲۸۶ در برابر ۳۵۵، خلاصه ریاضی جنگ است: واشینگتن همزمان محاصره هرمز را نگه داشته، سه ناو را در منطقه چرخانده و بازدارندگی در برابر چین را هم حفظ کرده، با ناوگانی که برای دو جبهه ساخته نشده است. پاسخ کائو (شتابدادن به شناورهای بدون سرنشین برای آزادکردن ۱۷ ناوشکن) نشان میدهد نیروی دریایی میخواهد فشار بر رژیم را با بدنههای ارزانتر و بیخدمه پایدار نگه دارد. تا وقتی این فاصله پر نشود، هزینه محاصره را ملوانان با ماههای اضافه دور از خانه میپردازند.
منبع: تسک اند پرپس
