زنی روز جمعه در پایگاه دریایی سندیگو دستش را در هوا بلند کرد و تابلوی مقواییای را تکان داد که روی آن نوشته بود: «خدای من، بالاخره.»
این لحظهای یکپارچهکننده برای حدود ۵۰۰ نفر بود که گرد آمده بودند تا از یواساس اسپروانس (USS Spruance) استقبال کنند؛ ناوشکنی که مأموریت ۳۵۷ روزهاش طولانیترین مأموریتی است که یک ناوشکن از پایان جنگ جهانی دوم انجام داده است. این بازگشت همچنین ملوانان کشتیهای دیگر را یکپارچه کرد؛ آنها روی عرشه گرد آمدند تا با دست تکاندادن آنها را به بندر بازگردانند.
انتظار میرفت این کشتی حدود هفت ماه دور باشد و از ناو هواپیمابر مستقر در سندیگو، یواساس آبراهام لینکلن (USS Abraham Lincoln)، محافظت کند. اما جنگ میان آمریکا و ایران درگرفت. و این کشتی که با نام «اسپرو» نیز شناخته میشود، در مرکز نبردی بود که خطرناکتر از آن چیزی بود که عموماً شناخته شده است.
نیروی دریایی روز جمعه فاش کرد که اسپروانس — که در سال گذشته ۸۸٬۰۰۰ مایل دریایی پیمود — در جریان نبرد ۱۲ پهپاد و چهار موشک کروز ضدکشتی را منهدم کرد. این ناوشکن همچنین به اجرای محاصره دریایی در تنگه هرمز کمک کرد و کشتی باری غیرقانونی اموی توسکا را از حرکت انداخت.
جمهوری اسلامی نیز درد وارد کرد و به یک انبار تدارکاتی کلیدی آمریکا در بحرین آسیب شدیدی زد.
این اختلال به توانایی نیروی دریایی برای رساندن غذای تازه، قطعات یدکی و اقلام بهداشتی به لینکلن و کشتیهای اسکورت، از جمله اسپروانس، آسیب زد. برای مدتی، گروه ضربت لینکلن همچنین از توقف برای استراحت و تجدید تدارکات در بنادر خاورمیانه برای اجتناب از حملات جمهوری اسلامی دست کشید.
تا اوایل تابستان، برخی از افرادی که خانواده و دوستانی روی این کشتیهای جنگی داشتند، علناً میگفتند که روحیه در لینکلن و اسکورتهایش بسیار پایین است و برخی ملوانان دست به خودکشی زدهاند.
نیروی دریایی در ابتدا در ماه اوت آن ادعاها را کماهمیت جلوه داد. اما در سپتامبر اذعان کرد که هشت ملوان در گروه ضربت دست به خودکشی زدهاند. نگفت که آیا هیچکدام روی اسپروانس رخ داده است؛ کشتی باریکی به طول ۵۱۰ فوت با حدود ۳۳۰ خدمه.
فرمانده نیروی دریایی لی آر. تیت، فرمانده اسپروانس، در مراسم بازگشت روز جمعه گفت این کشتی برای رسیدگی به سلامت روان ملوانان بهخوبی مجهز است، اما درباره آن با جزئیات صحبت نکرد.
او همچنین از اظهارنظر درباره اینکه آیا مأموریت تقریباً یکساله اسپروانس هنجار جدیدی برای نیروی دریایی خواهد شد یا نه، خودداری کرد؛ نیرویی که در ساخت کشتیهای جدید عقب افتاده است.
او گفت: «من قطعاً نمیتوانم درباره آن صحبت کنم؛ آینده را نمیدانم. میگویم که مأموریتهای قبلی من کمی کوتاهتر بودند.»
با این حال، صحبتهای زیادی درباره خطرهایی که خدمه باید با آنها دستوپنجه نرم میکردند و تأثیر آن بر دوستان و عزیزانشان در خانه وجود داشت.
توماس پاورز، مهندس اسپروانس، گفت این مأموریت «برای تیم بسیار سخت بوده است. کارخانه مهندسی چندین (مشکل) داشته است. اما ملوانان ما با حداقل تجهیزات و روشن نگهداشتن کارخانه، فوقالعاده عمل کردهاند.»
او نهچندان دور از جو ماکی از آتلانتا ایستاده بود که دستهایش را دور پسرش، الکس دوتی، یکی از نخستین ملوانانی که از کشتی پیاده شد، حلقه کرد.
ماکی گفت: «مثل زندگی بدون قلب بوده است، نداشتن فرزندم در نزدیکی. اما الان خیلی هیجانزدهام. ارزش صبرکردن را داشت.» او گفت هر طور که او بخواهد از او استقبال خواهد کرد، «که احتمالاً خوابیدن برای یک روز است.»
استفانی ایریزاری عقبتر در اسکله ۳ منتظر همسرش، رایان رولند، افسر کنترل آتش، بود.
ایریزاری که سال گذشته را در پورتوریکو گذرانده بود، گفت: «این مأموریت بسیار ترسناکی بوده است. اما آنها میدانند چه کار میکنند. برای آن آموزش میبینند. فقط خوشحالم که اینجا هستم.»
جاون لیتل از شیکاگو منتظر همسرش، میشل، یکی از اعضای خدمه، بود.
او گفت: «سخت بوده است. ایمان شما به همه چیز را میآزماید. ما قبلاً مأموریتهایی را تجربه کردهایم، اما این تا حد زیادی طولانیترین است. فقط میخواستم به او بفهمانم که حمایت ما را دارد.»
توضیح: ناوشکنهای موشکانداز در گروههای ضربت ناو هواپیمابر، وظیفه سپر پدافندی ناو را بر عهده دارند و با سامانه ایجس و موشکهای رهگیر خود، در برابر پهپادها، موشکهای کروز ضدکشتی و موشکهای بالستیک از ناوگان دفاع میکنند. استقرارهای رزمی معمول نیروی دریایی آمریکا حدود شش تا هشت ماه طول میکشد و مأموریت ۳۵۷ روزه اسپروانس، که نزدیک دو برابر این مدت بود، از طولانیترین استقرارهای رزمی دوران پس از جنگ جهانی دوم به شمار میرود.
