Center for Peace and War Studies مرکز مطالعات صلح و جنگ

چین و آسیا ـ پاسیفیک

در فیلیپین، ترامپ به متحدی سر می‌زند که در برابر تهاجم چین مقاومت می‌کند

مرتضی اسماعیل‌پور

متن کامل

سفر رئیس‌جمهور ترامپ به فیلیپین او را به یک متحد کلیدی آمریکا می‌برد که در خط مقدم تنش‌های ژئوپلیتیک با چین و تلاش‌های آمریکا برای نمایش قدرت در اقیانوس آرام بوده است.

در تقابل با روابط پرتنش رئیس‌جمهور با دیگر متحدان دیرینه — به‌ویژه در اروپا — این دولت به فیلیپین نزدیک مانده است؛ کشوری با ۷٬۶۴۱ جزیره که در امتداد برخی از راهبردی‌ترین آبراه‌های جهان قرار گرفته است. فیلیپین در به چالش کشیدن ادعاهای چین نسبت به بخش بزرگی از دریای جنوبی چین، شریان تجاری حیاتی، نقش پیشرو گرفته است و زمین صحنه مرکزی برای هر دفاع آمریکا از تایوان، دموکراسی خودگردانی که پکن ادعای آن را دارد، خواهد بود.

اما سفر ترامپ به مانیل، جایی که روز سه‌شنبه به اجلاس رهبران جنوب شرقی آسیا در پایتخت فیلیپین خواهد پیوست، در لحظه‌ای اضطرابی برای هم رابطه فیلیپین با چین و هم رابطه آمریکا فرا می‌رسد.

پکن در حال افزایش فعالیت‌های دریایی در دریای جنوبی چین بوده است که منجر به برخوردهای مکرر با شناورهای فیلیپینی در مناطق مورد ادعای هر دو کشور شده است. تنش‌ها دقیقاً زمانی افزایش یافته است که آمریکا برخی دارایی‌های نظامی مهم، از جمله ناوهای هواپیمابر، را از اقیانوس آرام برای پشتیبانی از عملیاتش در خاورمیانه منتقل کرده است و نگرانی‌هایی را در میان برخی متحدان آمریکا درباره توانایی واشنگتن برای واکنش به یک بحران در آسیا برانگیخته است.

در عین حال، ترامپ برای ساختن روابط نزدیک‌تر با شی جین‌پینگ، رهبر چین، کار کرده است که قرار است اواخر هفته در شنژن با او دیدار کند. دو رهبر همچنین با ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، در اجلاسی سه‌جانبه بی‌سابقه دیدار خواهند کرد.

تنش‌های رو به رشد

میان اواخر ژوئیه و پایان اکتبر، داده‌های مکان و رویداد درگیری مسلحانه، یا اکلد، یک سازمان غیرانتفاعی مستقر در آمریکا که درگیری را رصد می‌کند، ۱۲۷ رویداد — از جمله جابه‌جایی نیروها و حوادث آزار — شامل شناورهای نظامی، گارد ساحلی، شبه‌نظامیان دریایی و دولتی چین در و اطراف دریای جنوبی چین شمرد. این افزایش از ۹۴ مورد میان اواسط آوریل و اواخر ژوئیه و ۵۵ مورد میان ژانویه و اواسط آوریل بود.

گیلبرتو تئودورو جونیور، وزیر دفاع فیلیپین، در مصاحبه‌ای گفت: «افزایشی در اشکال تهاجمی‌تر فعالیت‌های دریایی وجود داشته است.»

برخی از این حوادث پرتنش بوده‌اند. در اکتبر، یک جنگنده جت چینی با مجموعه‌ای از مانورهای خطرناک یک هواپیمای نظامی فیلیپین را به پرواز درآورد. در سپتامبر، یک کشتی گارد ساحلی چین با یک شناور دولتی فیلیپین که برای ماهیگیران سوخت می‌آورد برخورد کرد. و در ژوئیه، وقتی یک قایق لاستیکی از نیروی دریایی فیلیپین به یک قایق کوچک حامل پرسنل گارد ساحلی چین نزدیک شد، آن‌ها با باتوم‌های چوبی به ملوانان فیلیپینی زدند.

چنین برخوردهایی همچنین خطراتی برای آمریکا ایجاد می‌کند که پیمان دفاع متقابل با فیلیپین دارد و باید تصمیم بگیرد که آیا اگر حوادث به نبرد واقعی تبدیل شود، به کمک متحدش بیاید یا نه.

جوزف وو، یک مقام امنیت ملی تایوان، در شبکه‌های اجتماعی گفت یک گروه ضربت ناو هواپیمابر چینی نیز در شرق فیلیپین فعالیت می‌کرده است، در حالی که شناورهای گارد ساحلی چین در آب‌های شرق تایوان دریانوردی می‌کنند.

لورا سوریکا، تحلیلگر آسیا ـ پاسیفیک در اکلد، گفت: «به نظر می‌رسد پکن در تلاش است وضعیت موجود عملیاتی را به‌تدریج به نفع خود تغییر دهد، در حالی که همچنین اطمینان حاصل می‌کند همه این اقدامات و حوادث مختلف زیر آستانه یک درگیری باز باقی می‌مانند.»

در جست‌وجوی کنترل

کنترل دریای جنوبی چین و آب‌های شرق آن به نیروی دریایی چین مزیتی عمده در محاصره یا تهاجم به تایوان خواهد داد. ناوهای هواپیمابر جدید و زیردریایی‌های کم‌صداتر آن می‌تواند به آن کمک کند کشتی‌های جنگی آمریکا و تلاش‌های تدارک‌رسانی را مسدود کند.

جاشوا کورلانتزیک، پژوهشگر ارشد جنوب شرقی آسیا و جنوب آسیا در شورای روابط خارجی، گفت به نظر می‌رسد چین در زمانی عمیق‌تر به اقیانوس آرام فشار می‌آورد که آمریکا با جنگش با ایران حواس‌پرت است و دیگر کشورهای آسیایی از بحران انرژی متعاقب آن آسیب دیده‌اند.

او گفت هدف پکن «سخت‌تر و سخت‌تر کردن تصور یک مداخله آمریکا» است.

بیانیه‌ای از وزارت امور خارجه چین امسال گفت که اقدامات چین در دریای جنوبی چین در پاسخ به آن‌چه تحریکات برخی کشورها توصیف کرد، «معقول، مشروع، حرفه‌ای و خویشتن‌دارانه» بوده است. افزود که چین متعهد به حل مناقشات از طریق مذاکره و مشورت است.

کانون تنش

یک نقطه داغ آب‌سنگ اسکاربورو است؛ صخره‌ای که حدود ۱۲۰ مایل دریایی غرب جزیره اصلی فیلیپین، لوزون، قرار دارد. چین از زمان رویارویی ۲۰۱۲ میان پکن و مانیل، با استفاده از کشتی‌های نیروی دریایی و گارد ساحلی آن را عملاً کنترل کرده است، اما در سال گذشته چنگالش را محکم‌تر کرده است.

چین یک پناهگاه طبیعی در این منطقه اعلام کرد و به‌طور موقت یک سکوی شناور در این آب‌سنگ مستقر کرد. گفت این سکو برای پژوهش علمی است و گشت‌های گارد ساحلی‌اش در اطراف آب‌سنگ را افزایش داد.

هر تلاشی از سوی چین برای ساخت سازه‌های دائمی در آب‌سنگ اسکاربورو تشدیدی عمده و آزمونی برای اتحاد آمریکا ـ فیلیپین خواهد بود. پکن قبلاً مجموعه‌ای از جزایر مصنوعی بزرگ در دریای جنوبی چین ساخته است که می‌توانند دارایی‌های نظامی مانند هواپیما، موشک و کشتی را میزبانی کنند.

تئودورو، وزیر دفاع فیلیپین، وقتی درباره اقدامات چین در دریای جنوبی چین پرسیده شد، گفت: «من همیشه در این باره صریح بوده‌ام که ما درگیر مبارزه‌ای طولانی هستیم. اما یا برای قلمرو و کرامت ملی‌تان مبارزه می‌کنید، یا نمی‌کنید و عواقبش را تحمل می‌کنید.»

توضیح: فیلیپین حلقه‌ای کلیدی از «زنجیره جزیره‌ای اول» است؛ خطی از جزایر متحدان و شرکای آمریکا از ژاپن تا تایوان و فیلیپین که دسترسی نیروی دریایی چین به اقیانوس آرام باز را محدود می‌کند. مانیل و واشنگتن همچنین توافق همکاری دفاعی تقویت‌شده‌ای دارند که به نیروهای آمریکایی اجازه حضور چرخشی و استفاده از پایگاه‌های فیلیپین را می‌دهد و این کشور را به یکی از مهم‌ترین تکیه‌گاه‌های راهبرد اقیانوس آرام آمریکا بدل کرده است.

تحلیل: سفر رئیس‌جمهور آمریکا به مانیل، در میانه جنگ با جمهوری اسلامی، خودش یک پیام راهبردی است: واشنگتن آسیا را قربانی خاورمیانه نکرده است. داده‌های اکلد نشان می‌دهد رویدادهای مرتبط با نیروهای چین در دریای جنوبی چین از ۵۵ مورد در آغاز سال به ۱۲۷ مورد رسیده؛ یعنی پکن دقیقاً روی مشغولیت آمریکا حساب باز کرده و فشار را بالا برده است. پاسخ واشنگتن، حضور است؛ چون در این رقابت، بازدارندگی پیش از آن‌که با موشک ساخته شود با دیده‌شدن ساخته می‌شود. اگر چین در اسکاربورو سازه دائمی بسازد، آن‌وقت دیگر موضوع یک گاه‌شمار تنش نیست؛ آزمون علنی اعتبار اتحاد آمریکا و فیلیپین است.

منبع: وال‌استریت ژورنال